همینجا ایستادهام؛ وسط ناکجا آباد زندگیام.سالهاست یاد گرفتهام که مشکلات تمام میشود، باخت همیشه هست و شکستی وجود ندارد.شاید الان دلم میخواست که گریه کنم، بگویم که شکست خوردهام و آغوشی برای گریههایم لازم دارمولیباز هم مثل همیشه شانههایم را بالا میاندازمنفسی عمیق میکشمبه جلو نگاه میکنم و راه میافتم؛تو اگر تمام شدی من ادامه میدهم.
بعضی روزها هست که میخوای گریه کنی نمیدونی چرا ولی بغض داری
میخوای که نشنوی، فقط نگاه میکنی
بعضی روزها هست که خسته شدی از خوردن بغضت، میخوای که بشکنی
فقط بهانه میگیری؛ میخوای ناز کنی، قهر کنی، میخوای...
بعضی روزها هست از قوی بودن خسته شدی میخوای ضعیف بشی، مچاله بشی و آه بکشی
بعضی روزها هست که از بودن خودت سیر شدی میخوای بشی یک خود دیگه؛ خودی که بتونه گریه کنه...ناراحت بشه...ناامید بشه
بعضی روزها هست مثل این روزهای من
دوباره می نویسم تا دلتنگی لحظههایم با تو باشد
از با من بودنت که دوست دارم؛
آرام آرام به من نزدیک میشوی
سایه نفسهایت را حس میکنم
میآیی و در من مینشینی، نفوذ میکنی، رسوب میکنی
سرم را در گودی نفسهایت میگذارم
با سر انگشتانت مژههایم را لمس میکنی
تو دوری
اما
وارد کلاس که شدم همه پرسیدن کی اقدام کردی؟ با تعجب گفتم واسه چی؟ همه پوزخند زدن کانادا دیگه پس واسه چی اومدی کلاس فرانسه؟
موبایلم رو بردم واسه تعمیر، میپرسن از کجا خریدی؟ میگم مالزی. تعمیرکار میپرسه از اونجا اقدام واسه کانادا راحته؟
برای پرکردن اوقات بیکاری زنگ میزنم به کلاسهای هتل داری منشی میگه مدرک ما مورد تایید کاناداست.
اطرافیانم را نگاه میکنم؛ همه یا مدارک فرستادن منتظر شماره پروندهاند یا منتظر نشستن که وقت مصاحبه بگیرند.
عده ای هم رفتن سفارت کانادا در سوریه، دوبی و یا ترکیه و مصاحبههاشون انجام دادند.
فکر میکنم دهه پنجاه اوج مهاجرت ایرانیان بوده همه کسانی که به خاطر شرایط جامعه از ایران رفتن به دنبال آیندهای روشنتر، اما این روزها همه میخواهند که فرار کنند اگرچه اسم رسمی و اداری مهاجرت داره ولی کسی فکر آیندهای روشنتر نیست همه می خواهند اینجا نباشن.. برن..نبینن..همه چیز رو بذارند و فقط برند.
رفتنی که در یک سال گذشته سرعت بیشتری گرفته...صحبت از فرار نخبگان نیست داستان تکه تکه شدن جامعهمان است ایرانی که برایش گریه کردیم و... دارد میرود، فرار میکند.
چند سال دیگه تو کجایی؟ دلم برایت تنگ میشود...
برای روزهایی که رفتند،
برای غمهایی که می گذرند،
برای دردهایی که میمانند،
برای زخمهایی که میخراشند،
برای عشقی که جاودانه میماند،
برای نگاهی که همیشه مهربان است،
برای دستی که چروک شده،
برای چشمی که پر از اشک شده،
برای دلی که تنها شده،
برای صدایی که میلرزد،
برای بغضی که در راه است،
برای خاله و دختر خاله عزیزم؛
تمامی این روزها با شما بودم و در فکرتان. حس میکنم تک تک لحظههای تنهایی پر از هیاهویتان را ولی چه کنم که من توان شنیدن صدای لرزانتان را ندارم چون میدانم که میشکنم.
بالاخره بعد از حدود ۱۵ ماه من برگشتم ایران. جدا از خانواده و دلتنگیهای یک دختر لوس و تهتغاری، دلم برای همه چی تو ایران تنگ شده بود. کلی دوستهای مجازی داشتم که میخواستم ببینمشون. هفته اول رفتم کرمان برای شهاب باران در کویر شهداد و دیدن دوستان فرندفیدی، سفر کوتاه و خیلی خوبی بود و با کلی معتاد فرفری آشنا شدم البته .
بالاخره رفتم تهران بعداز این همه مدت دیدن دوستای دوران دانشگاه خیلی به من حال داد و البته باز هم دیدن چهره های دیگری از دنیای مجازی فرند فید، تولدی که با بهتریم دوستانم داشتم و یادآوری خاطرات چهار سال دانشجویی. دوباره برگشتم مشهد و در جمع خانوادهام و دوباره از فکر رفتن دلم گرفته است به همان اندازه که از فکر ماندن دلم میگیرد.
دلم برای رفتن میگیرد ولی ماندن را هم دوست ندارم. از وقتی آمدم ایران همش دلتنگم؛ حوصله بیرون رفتن ندارم، شبها زود میخوابم و میخندم و بیشتر آرام یک گوشه مینشینم، از سیاست حرف نمیزنم، روزنامه نمیخوانم و به طور کلی سعی میکنم که در بیخبری باشم. به همه میگفتم دو ماه آمدم ایران که خوش بگذرانم ولی دارم دق میکنم از این دل تنهام.
دوستیهای تازه، چهرههای جدید و فکرهای نو هیچ کدام نتوانست تنهایی من را پر کند و حالا من ماندم و یک دل تنهایی که باز باید برود و در راه باشد ...
امروز جمعه است و باید از زندگی بنویسم. نباید فکر کنم به پنج شنبهای که ۱۸ تیر بود باید فراموش کنم شنبههایی را که زندگی در آن بیرنگ شد، باید فقط به زندگی فکر کنم.
بله امروز جمعه است و من نفس میکشم، پنجره را باز میکنم، آسمان مثل همیشه آبی کمرنگ است با تک و توکی ابرهای سفید بیحال که خبری از باران نمیدهد.
زندگی را شروع میکنم با یاد از دوستی که الان در کشوری دیگر است و احتمالا نیمههای شب است و او خواب از خستگی راه طولانی که برای جلای وطن طی کرده اما نه نمیخواهم امروزم به جدایی و دوری بگذرد .. امروز روز زندگی و امید برای ایران است.
دوباره به آسمان بیغم مالزی نگاه میکنم ...چه میداند این آسمان که چه رفته بر سرزمین من بر مردم من در هفتههای گذشته.
پرندهها همچنان بر شاخههای سرسبز اما بیمیوه درختان در مالزی میخوانند، مردان مسلمان کلاههایشان را بر سر میگذارند تا به نماز جمعه بروند، صدای زنگ معبد هندوها میآید. پسرک چینی دارد شیر سویا میخورد، کیفش را که چرخش نیز شکسته به دنبال خود میکشد و به سمت سرویس مدرسه میرود؛ زندگی یعنی همین.
تا چند ساعت دیگر اولین تلفن از ایران زده میشود تا من به آن ها بگویم دیروز در ایران چه اتفاقی افتاده است.
تنهایی، جدایی، دلتنگی نه هیچ کدام در جمعه من نیست با قطره اشکی همه آنها را دور میریزم و به فردایی فکر میکنم که میخواهم با امید و زندگی بسازمش، به ایرانی فکر میکنم که مال من و تو است و پر از زندگی است.
بعد از این جمعهها برای من و توست برای زندگی برای ایران و برای امید.
هفتهای که گذشت بنده شاهد چند بلای طبیعی و غیر طبیعی در زندگی خودم بودم. اول از همه یک سونامی آمد و کل پایاننامه بنده را با خودش به آب برد که از طرف استاد عزیزم بود. ایشان بعد از دو سال تصمیم گرفتند که با من روراست باشند و بگویند که تا امروز که دائم به من میگفتند "عالی است برو جلو" با دقت پایان نامه را نمیخواندند و کلیات را در نظر میگرفتند و حالا که جزئیات را نگاه میکنند دائم میگویند "افتضاح است برگرد عقب." نتیجه این که بنده حالا حالاها اینجا هستم در خدمت ایشان.
دومین بلای طبیعی زلزلهای بود که یکی از دوستان (که شمایی که وبلاگ آزاد نویس را میخوانید حتما ایشان را میشناسید) بر بنده مستولی گردانیدند با گفتن این جملات که چرا نشستهای؟ مگر روزنامه نگار مینشیند و منتظر کار میشود؟
سومی اما بلایی خانمانسوز بود؛ به یمن حضور یکی از دوستان در پویش موج سوم بنده شدم بیننده برنامههای این شبکه اینترنتی که جمعا ۴-۵ ساعتی از وقتمان را در روز میدهیم برود.
در راستایی همین بلایا و برای این که به کمکهای مردمی هم احتیاج باشد بنده اقدام به فروش مبل و تخت و تشک و .... هرچیزی که فکر کنید کردم و الان کاملا همانند سیلزدگان عزیز در حال زندگی هستم و تا چند هفته دیگر که خانه را هم به صاحبخانه تحویل بدهم ؛ چادری برپا میکنم برای همدردی با تمامی دوستانی که به بلایای مختلف دچار شدهاند.
اما در هفتهای که همه صحبت از انتخابات میکنند بنده هم در خلال این همه بلایای طبیعی و غیره بحثهای انتخاباتی شیرینی هم داشتهام؛ اولین نکته جالب خواندن شعری از "چه گوارا" برای یکی از کاندیداها بود! دومین نکته بسی خندهدار استدلالهای دوستانی است که سی سالی میشود در ایران نیستند و حالا سعی در متقاعد کردن اینجانب دارند برای رای ندادن البته احتمالا همه شما با این آدمها درگیر هستید. دوستان عزیز خواهشمند است بحثهای بیهوده با این افراد نکنید و به جایش کتاب "خانواده نیک اختر از ایرج پزشک زاد" را حتما بخوانید.
